Aşk ve Umut Taki Bahar Kimdir?
İlkbaharın Sarı Rengiyle Tanıştığım Gün
Kayseri’nin sokaklarında, soğuk kış günlerinin ardından nihayet ilkbaharın rüzgarı bir şekilde hissedilmeye başlamıştı. Şehri bir başka güzellik sarıyor, her köşe başı yeniden doğan bir hayatın izlerini taşıyordu. İlkbahar, her zaman kalbime dokunur, adeta ruhumu yeniden şekillendirirdi. Bir sabah, saatler 8’i gösterdiğinde, ben yine günlük tutmaya başlamıştım. Hayatımda yazıya sığdıramadığım birçok duygu vardı. Ama o sabah bir şey farklıydı. Sanki bir yerlerde, uzak bir köşe başında, bir şey beni bekliyordu. Adını koyamadığım bir duygu… Belki de bu Bahar’dı.
O Gülümseme
Bir kafe köşesinde kahvemi yudumlarken, o anı hatırlıyorum. Biri yanımdan geçerken göz göze geldik. Tanımadığım, daha önce hiç görmediğim bir yüzdü ama yüzündeki gülümseme, sanki yıllardır tanıyormuşum gibi tanıdık geldi. Bahar’dı. Bahar, işte o gülümsemeyle hayatıma girmişti.
Daha önce hiç bu kadar umutla dolmamıştım. Gözlerinin içindeki ışığı, sımsıkı bağlanmayı hayal ettiğim bir umudu görmüştüm. Ama o anda bir şey hissediyordum, içimde bir korku. Umut, her zaman yeni bir başlangıcın habercisi olsa da, bazen bir sona da işaret ederdi. Bahar’a yaklaşmaya karar verdim, ama bir adım daha atmak, bazen tüm kalbini ortaya koymak demekti. Hangi kalp buna dayanabilirdi?
Umutla Gülümsemek
Bahar’ı tanımaya başladıkça, her şeyin aslında düşündüğüm kadar basit olmadığını fark ettim. Bir insanın içinde taşıdığı kırılganlıkları görmek, zamanla anlamak zorlayıcıydı. Hayatımda hiç kimseyi bu kadar derin hislerle anlamaya çalışmamıştım. Bahar’ın içinde gizli bir hüzün vardı, ama yine de her şeyin içinde umut barındırıyordu. İlkbahar gibi… Ne kadar zayıf olsa da her kırılgan parçasıyla büyüyordu.
Bir gün birlikte yürürken, o caddede, Kayseri’nin tarihi sokaklarında, rüzgar hafifçe saçlarını savururken bana bir şeyler anlattı. Anlatırken gözlerinden süzülen yaşları gördüm ama hemen sildi. “Herkes güçlü olmak zorunda,” dedi. Ama ben, Bahar’ın o anda ne kadar kırıldığını anlamıştım. O kadar derin bir sevgi vardı ki içimde, her şeyin bozulmasını istemiyordum. Ama bazen hayat, senin istemediğin yolda seni sürüklüyordu. Hani bir filmde izlediğin o sahneler vardır ya, sen ne kadar gitmek istersen iste, film zaten kendi yolunu çizer. İşte o anı yaşadım. Bahar’ı kaybetmek istemiyorum derken, belki de en büyük korkumla yüzleşiyordum. Kaybetmek.
Kaybolan Umut, Yeniden Bulunur mu?
Bir hafta sonra, Bahar’la uzun bir konuşma yaptık. O konuşma, bir dönüm noktasıydı. Kendi kalbime döndüm, çünkü birinin hayalini kurarken bile, kendi kimliğimi kaybetmekten korkuyordum. İkimiz de aynı noktadaydık. Bahar, bana umutla gülümsedi, gözleri daha önce hiç görmediğim kadar berraktı. Ve o an fark ettim, belki de tek gerçek şey, kalbinde barındırdığı sevgi ve hayalleriydi. Aşk, bazen hayatta yapabileceğimiz en büyük riskti.
Ama o gün, o anda, bir şey değişti. Bahar bana “belki de bu bizim yolculuğumuzdu” dedi. O kelimeler, sanki içimdeki tüm boşlukları doldurdu. Aşk, sadece duygulardan ibaret değildi. Bahar’la yaşadığım her an, beni büyütüyor, yeniden ayağa kaldırıyordu. Ve belki de bu yolculuk, biz birbirimize doğru yol alırken, umudun en güzel şekliydi.
Hayal Kırıklıkları ve Aşkın İyileştirici Gücü
Aşk, bazen acı verir, bazen hüsran… Ama işte o zamanlarda bile, her şeyin bir anlamı olduğunu fark ediyorsunuz. Bahar, bir umut ışığıydı. Ama daha önemlisi, o ışık kaybolduğunda bile, içimdeki sevgi hep var kaldı. Bazen biz duyguları kaybetsek de, duygular bizimle kalır. Aşk ve umut, bir arada var olabilir, birbirini besler.
Şu an, kaybolan umutları, kaybolan sevgiyi yeniden bulmaya çalışıyorum. Bazen ilkbaharın solgun rengi, sadece baharın başlangıcıdır. Bahar’ı her gördüğümde, kalbimdeki umut canlanır. Ve evet, o kaybolan gülümseme tekrar belirir. Çünkü Aşk ve Umut, Taki Bahar kimdir, demek, hayatın içindeki güzellikleri fark etmek demek.
—
Bazen, yazarken kendimi buluyorum. Bu yazı, kaybolmuş bir sevdanın izlerini taşıyor. Ama belki de yazmak, her zaman umudun en güzel yolu.