Anne Baba Çocuğa Kaç Yaşına Kadar Bakmak Zorunda?
Hayatın bazı anları vardır, işte o anlarda her şey senin kontrolünde değildir. O anlarda duygular, hayal kırıklıkları ve umutlar, bazen her şeyi zorla kabul ettirir. Kayseri’nin sokaklarında yürürken, bir akşam üzeri aklımda dolaşan düşünceleri, işte tam da o anda, fark ettim. Anne babaların çocuklarına bakma sorumluluğu, aslında bir anlamda onların büyüdükçe içsel bir sorgulama haline dönüşür. Çocuk büyüdükçe, sorular, cevaplar ve karşılıklı beklentiler de çoğalır. Ama bir şey var ki; büyümek her zaman kolay olmuyor.
İlk Adımlar, İlk Ayrılıklar
O yaz akşamları, annemin mutfakta yemek yaptığı anlar çok net gözümde. Duvarda asılı eski fotoğraflar gibi, onlar da hep oradalar. Kardeşimle birlikte yaşadığımız çocukluk anıları, sıcacık odada, annemizin gülen yüzüyle birleşince, her şeyin mümkün olduğu bir dünyada yaşadığımı hissediyordum. Ama bir gün, yaş ilerledikçe bir şey fark ettim. Her şey değişiyor.
Hikaye, belki de o zamanlar, babamın bana seslenip, “Büyüdüğünü unutma,” demesiyle başladı. Ya da belki de okuldan dönerken annemin endişeli bakışları, “Daha ne kadar evde kalacaksın?” sorusuyla devam etti. O an ne olduğunu anlayamadım, ama o sorunun, içimde bir boşluk yarattığını çok net hatırlıyorum.
O Anki Büyüklük Hissi
17 yaşındaydım. Üniversiteye gitmeye bir yıl kala, herkesin sorduğu o soru kafamda dönüp duruyordu: “Anne baba çocuğa kaç yaşına kadar bakmak zorunda?” O yaşlarda, hayata bakışım tam anlamıyla şekillenmemişti. Ama bir şeyleri değiştirmeliydim. Kendi hayatımı kurmam gerektiğini düşündüm.
Bazen içimdeki o genç ruhumla, annemin sıcak çorbasını içmek, babamla uzun yürüyüşlere çıkmak istiyordum. Ama diğer yandan bir ses, bana her şeyin değişeceğini söylüyordu. “Bunu yalnız yapmalısın,” diyordu. 18 yaşına bastığımda, bir şekilde kendi yolumu bulmam gerektiğini kabul ettim. Ama içimdeki o küçük çocuk, evden uzakta kaldığında, hala annemin sesini duymak istiyordu. Bunu kimseye açıkça söylemedim. Çünkü büyümek, bir yandan da gururla ilişkili bir şeydi. O gurur, gözlerimde yaşarken, bir yandan da evdeki sıcaklıkta kaybolmak istiyordum.
Büyümek, Her Zaman Kolay Değil
Üniversiteyi kazanıp İstanbul’a gitmeye karar verdiğimde, evimden çok uzakta kalacağımı hissettim. Annemle son bir kez uzun bir konuşma yapmıştık. “Seni her zaman beklerim,” demişti. Ama o cümlede çok şey saklıydı. O an fark ettim, annem de kaybolan bir dönemin son parçasını kaybettiği için biraz hüzünlüydü. Büyümenin zor yanlarını birlikte yaşadık.
Evden uzak kalınca, bazı gerçekler can yakıcı olmaya başladı. Kendim için bir şeyler yapmak, kendi kararlarımı almak ve sorumluluklarımı üstlenmek bana büyük bir özgürlük gibi geldi. Ama o özgürlük, zaman zaman kalbimde bir boşluk bıraktı. Bazen gece yatmadan önce annem ve babamla telefonda konuşmak istiyordum. O sıcak, güven veren seslere ihtiyacım vardı. Ama biliyordum ki artık her şey farklıydı. Büyüdüm. Ve belki de bir noktada, onların bana olan sevgisini hala derin bir şekilde hissetsem de, onların beni koruma sorumluluğu sona eriyordu.
Hayatla Yüzleşmek ve Bağımsızlık
Şu an 25 yaşındayım. Kayseri’deki evime dönüyorum, annemin yemekleri, babamın bahçede çalışırken yaptığı sohbetler hâlâ beni karşılıyor. Ama artık her şeyin farklı olduğunu biliyorum. Anne babalar çocuklarına bakmak zorunda değiller. Aslında, hepimizin bir noktada büyümesi gerekiyor. Bazen hayatın zorluklarıyla baş başa kalmak, insanın içindeki gücü keşfetmesini sağlıyor.
O anları düşündüğümde, artık daha net bir şekilde fark ediyorum; hayatta her şeyin bir sınırı var. Anne babalar da insan, duygusal olarak sınırlı. O yüzden çocuklarına destek oldukları kadar, onları bırakmak zorunda kalacaklar. Ama sevgi ve anlayış, her zaman o sınırların dışında kalır. Anne babalar, çocukları büyüdükçe onları hayatta bir adım daha ileriye taşımak için varlar. Bu, asla bitmeyen bir süreç.
Bazen zor olsa da, sevgi her zaman kalıyor. Bunu zamanla daha iyi anlayabiliyorum. Anne babalar da bir gün bizim gibi olmak zorunda. Ve o zaman, bizlere en büyük desteği vermek için onların da büyümesi gerekiyor.